Vallen en weer opstaan

Twee jaar geleden schreef ik voor het laatst. Inmiddels twee jaar later, twee jaar en twee miljoen gebeurtenissen later, schrijf ik dit. De waarheid, de feiten, de realiteit.

Keihard ben ik op mijn bek gegaan, keihard gevallen.
Inmiddels ben ik langzaam aan het opkrabbelen, langzaam sta ik weer op. Het gaat niet vanzelf, het is zwaarder dan ik ooit had gedacht, maar het zal me lukken.

Vallen en weer opstaan. Het klinkt zo simpel en feitelijk gezien zou het ook simpel kunnen zijn. Je valt, je eet en het probleem is opgelost. Fout.

In mijn geval zo dat vallen staat voor stoppen met eten, afvallen en terugvallen in de eetstoornis. Opstaan was voor mij een opname, opgenomen zijn in de kliniek, beseffen dat het erger was dan ik ooit dacht, met ontslag gaan en door gaan met dagbehandeling. Van dagbehandeling terug naar het normale leven en dat is waar ik op dit moment sta. Met twee benen in de maatschappij. Rechtop staan kan ik nog niet helemaal, want ik ben nog niet waar ik zou willen zijn.

Wat ik wel kan zeggen is dat ik van liggen naar zitten ben gegaan, van zitten naar kruipen en na het kruipen ben ik gaan staan. Ik ben op weg naar het lopen. Stap voor stap, mijn ene voet voor de andere. Ik krijg het voor elkaar, ik krijg mijn ene been voor mijn andere been, maar moeiteloos gaat het nog niet.

Ik heb nog een weg te gaan, de kronkels in mijn hoofd zijn er nog. Het zijn geen knopen meer, enkel een aantal kreukels die gladgestreken moeten worden met een goede stoomstrijkijzer.

Ik heb vertrouwen, ik kom hier uit. Stap voor stap, been voor been, voet voor voet. Het hoeft niet snel, het moet gewoon goed. Voorheen wilde ik dat alles zo snel mogelijk weer normaal was. Ik werd boos als ik mezelf erop betrapte dat ik nog ‘eetgestoord’ bezig was. Inmiddels heb ik het geaccepteerd.

Herstel gaat niet in een rechte lijn omhoog, het is vallen en weer opstaan en dat is wat ik doe. Ik heb een goed eetpatroon, ik eet normaal en gezond (dus ook af en toe patat, pizza etc.) en daar voel ik me semi goed bij. Semi, omdat er nog altijd een stemmetje in mijn hoofd zit die schreeuwt dat ik dik word van alles wat ik eet. Dat ik obesitas krijg en dat mijn kleren niet meer zullen passen. Nee. Dat is niet hoe het zal zijn, zo werkt het niet en beetje bij beetje geloof ik steeds meer in de dingen die ik al die tijd heb geleerd in behandelingen. Ik heb ervaren dat het niet klopt en dat het de laatste kreukels zijn in mijn hoofd die dus nog even goed gestreken moeten worden.

Een goede stoomstrijkijzer heb ik inmiddels in mijn bezit, dus ook die laatste kreukels zullen stukje bij beetje gladgestreken worden.

Tags: , ,

4 Responses to “Vallen en weer opstaan”

  1. Eric 04/02/2019 at 07:57 Permalink

    Welkom terug! 💪 😊

  2. Gerda 04/02/2019 at 08:34 Permalink

Geef een reactie