Jezelf zijn

Wanneer ben je jezelf? Wie ben je eigenlijk en waarom is het moeilijk om te zijn wie je daadwerkelijk bent?

Lang wist ik niet goed wie ik was en wanneer ik nou precies mezelf was. Ik deed me anders voor, omdat ik wilde dat iedereen mij aardig vond. Ik deed wat anderen van mij verwachtte, terwijl ik op dat moment helemaal niet mezelf was. Ik vond het belangrijk dat anderen mij accepteerden en deed er eigenlijk alles aan om geaccepteerd te worden.

In mijn Anorexia periode was ik voornamelijk mijn eetstoornis, ik was mezelf niet, ik was de persoon met een eetstoornis en mensen konden dat moeilijk los van elkaar zien. Met mensen bedoel ik eigenlijk ook mezelf. Ik was natuurlijk nog altijd ik, maar wel ‘ik’ met een eetstoornis. Iemand die altijd bezig was met eten, bewegen, calorieën, compenseren en aardig gevonden worden. Ik dacht dat als ik zou voldoen aan de verwachtingen van anderen, ik een gelukkig mens zou zijn. Ik wilde perfect zijn, goede cijfers halen, aardig gevonden worden, er voor mensen zijn, mooi zijn, netjes zijn, stoer zijn, er bij horen.

Als anderen gelukkig waren, was ik dat ook. Ik deed er alles aan om de mensen om mij heen een goed gevoel te geven en cijferde mezelf daarbij weg. Ik wilde dat het goed ging met iedereen, maar hoe het met mezelf ging maakte me eigenlijk niets tot vrij weinig uit. Ik deed iedereen geloven dat het goed met me ging en slaagde daar eigenlijk altijd in. Zelfs de mensen die het dichtst bij mij stonden wisten niet hoe het er aan toe ging in mijn hoofd, zelfs zij wisten niet hoe het echt met me ging en wie ik daadwerkelijk was.

Niemand wist wie ik echt was en door verschillende factoren, waaronder het eten. Zelf wist ik dat eigenlijk ook niet, de eetstoornis was mijn identiteit geworden. Tijdens de verschillende opnames en therapieën leerde ik mezelf kennen. Ik ben iemand die gevoelig is, iemand die duidelijk is, eerlijk is en iemand die graag voor anderen klaar staat en graag mag zorgen dat anderen het naar de zin hebben. Ik ben iemand die graag serieuze gesprekken voert, maar ook iemand die altijd in is voor een grapje. Eerlijk en duidelijk zijn vond ik altijd lastig, maar dat is wie ik ben. Gaande weg heb ik mogen ervaren dat het oké is. Natuurlijk ben ik ook wel eens tegen de lamp aan gelopen en ben ik er achter gekomen dat eerlijk en direct zijn niet altijd door iedereen gewaardeerd wordt, maar inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat het oké is. Als mensen het moeilijk vinden dat ik eerlijk en direct ben, dan zijn dat niet de mensen die in mijn directe omgeving thuis horen.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik tijdens mijn werk de zelfde persoon ben als in mijn privé situatie, maar het komt toch aardig dicht bij elkaar. Zowel privé als op het werk ben ik eerlijk en direct, hoewel ik in mijn privé situatie ook heus nog dingen te leren heb. Ik ben dol op kletsen, kletsen over koetjes en kalfjes, maar ook kletsen over serieuze dingen, dingen die er toe doen in het leven. Ik luister graag naar anderen en ga ook graag het gesprek aan. Ondanks dat, ben ik geen prater als het gaat over mezelf, of dit nu op het werk is of in mijn directe omgeving. Ik ben geen open boek, mensen moeten mij leren kennen wil ik open en eerlijk zijn. En zelfs dan zeg ik lang niet altijd hoe ik ergens over denk, wat ik ergens van vind of hoe het echt met me gaat.

Mezelf zijn, het is en blijft een eeuwige leerschool. Laten we eerlijk zijn, voor wie is dat niet zo? Wanneer weet je dat de persoon die je laat zien aan de buitenwereld, daadwerkelijk de persoon is die je van binnen bent? En zodra je dat helder hebt, wil je jezelf accepteren? Accepteer je jezelf zoals je bent? En als je jezelf accepteert zoals je bent, wanneer laat je dat aan anderen zien? Wanneer is het oké om jezelf te zijn? Wanneer laat je mensen dichtbij komen en hoe dichtbij laat je ze dan komen?

Persoonlijk denk ik dat dit alles te maken heeft met kwetsbaarheid. Als je helemaal jezelf bent, ben je kwetsbaarder, mensen kunnen je sneller pijn doen en omdat niemand er om staat te springen om gekwetst te worden laten we (lang) niet altijd zien wie we zijn. Eigenlijk is dit een hele menselijke reactie, normaal en gezond. Want niemand wil gekwetst worden, gekwetst worden doet namelijk pijn en niemand wil die pijn voelen.

Op dit moment heb ik aardig helder wie ik ben en wat ik wil in het leven. Ik ben wie ik ben, direct, eerlijk, open naar de mensen die dichtbij mij staan, zorgzaam, kwetsbaar af en toe. Ik ben mezelf en ik ben op dit moment ben ik tevreden met mezelf. Ik ben oké zoals ik ben en mensen moeten mij maar accepteren. Ik ben mezelf en niemand kan dat veranderen, ik ben wie ik ben en als mensen dat niet accepteren is dat niet mijn probleem.

Dit is wat ik jou gun. Zelfacceptatie, jezelf zijn zonder te oordelen, zonder tegen jezelf te zeggen dat er bepaalde eigenschappen zijn die niet oké zijn. Ik heb geleerd dat alles waar ‘te’ voor staat niet oké is, behalve tevreden. Wees tevreden met jezelf, accepteer jezelf, accepteer je positieve en negatieve eigenschappen.

Je bent goed zoals je bent.

No comments yet.

Geef een reactie