Verlangen naar een terugval

Bij thuiskomst na mijn eerste opname merkte ik al snel dat ik verlangde naar rust. Rust, veiligheid en controle. Ik verlangde naar mijn eetstoornis, ik verlangde naar een terugval.

Calorieën tellen, één van de dingen die ik continu deed. Van alle producen wist ik hoeveel calorieën het bevatte, ik wist wat ik wel en niet mocht eten. Ik wist wat wel en niet goed voor me was, ik had de controle en voelde me veilig bij wat ik wel en niet at.

Na mijn aller eerste opname ging het een stuk beter met me. Natuurlijk, ik had het nog steeds moeilijk, ik was nog niet genezen en er zat nog altijd een heel groot stuk eetstoornis in mij. Maar ik kon de wereld aan, ik kon naar school, ik kon eindelijk een diploma halen, eindelijk was ik klaar voor het leven. Tenminste, dat is wat ik dacht doen ik de deur uit stapte.

img_5158

Eenmaal thuis merkte ik dat ik verlangde naar mijn eetstoornis. Ik verlangde naar de rust die ik daardoor kreeg in mijn hoofd. Ik verlangde naar het gevoel van leegte, de controle en de veiligheid die mijn eetstoornis mij bood. Ik verlangde naar het sterkte gevoel wat ik door mijn eetstoornis kreeg, het gevoel van de wereld aankunnen op een lege maag. Het gevoel van ergens goed in zijn. Het gevoel dat ik iets kon wat anderen niet konden. Ik had iets gevonden waar ik zo goed in was, iets wat niemand mij af kon nemen. Ik wilde het terug. Ik miste de ‘positieve’ kant van mijn eetstoornis.

Achteraf gezien was ik enorm bang. Enorm bang voor de wereld, de echte wereld waarin ik naar school moest gaan, waarin ik moest presteren. Ik moest stage lopen, toetsen maken, goede cijfers halen, mijn stage opdrachten met een ‘goed’ afronden. Alles moest perfect gaan, ik mocht dit niet verpesten, ik mocht niet weer in een opname terecht komen, ik moest van alles van mezelf.

Ik had angsten voor alles en iedereen. Ik moest weer sociaal doen, ik moest verantwoordelijkheid nemen. Ik wilde helemaal geen verantwoordelijkheid nemen, hoe moest dat? Waar moest ik beginnen? Hoe kon ik het voor elkaar krijgen om alles duidelijk en helder te hebben als het ging om school terwijl het in mijn hoofd een enorme chaos was? Hoe kon ik nou goed presteren als ik niet eens kon bedenken wat ik ’s avonds moest eten?

img_5272

Ik wilde het terug, ik wist immers hoe het moest en had ook geleerd hoe ik weer beter kon worden, dus ik kon gewoon tijdelijk kiezen voor mijn eetstoornis. Even leven zonder angsten voor calorieën, vetten en gedachten. Ik kon zo weer terug naar mijn normale leven, zo terug in het gezonde eten, die 7 eetmomenten kwamen over een paar weken wel weer. Nu eerst even terug in mijn veilige eetgestoorde wereldje dacht ik bij mezelf.

3 opnames in een eetstoornis kliniek, een dagbehandeling, een 2-daagse, en vele individuele gesprekken en therapieën later kan ik zeggen dat ik dit niet meer verlang. Ik verlang niet naar de schijn veiligheid van een eetstoornis. Ik verlang niet naar de schijn controle van de Anorexia. Ik kan me bijna niet meer indenken dat ik ooit heb verlangd naar mijn eetstoornis. Dat ik ooit ervan droomde om terug te vallen in mijn ziekte.

Hoe heb ik ooit kunnen denken dat een eetstoornis fijn en veilig was? Ik heb in al die jaren zoveel kapot gemaakt. Ik heb mijn lichaam te kort gedaan, ik heb jaren niet goed voor mezelf gezorgd, ik had een hekel aan mezelf en ik kan me inmiddels niet meer voorstellen dat ik mezelf ooit nog te kort zou kunnen doen. Dat ik ooit nog een hekel aan mezelf zal hebben, dat ik mezelf te kort doe. Ik ben tevreden met mezelf en ben ontzettend trots op alles wat ik tot nu toe heb bereikt in mijn leven. Met een eetstoornis had dit nooit gekund.

large-1

Ondanks dat ik ooit hoopte een terugval te krijgen is het toch alles goed gekomen. Ik wilde dit graag delen met jullie. Ik vind het belangrijk om te laten weten hoe het ooit in mijn hoofd heeft gewerkt. Ik wil graag inzicht geven voor de mensen die altijd al wilden weten hoe zoiets gaat. Ik wil graag laten weten aan de mensen die momenteel nog kampen met een eetstoornis dat het niet gek is om soms te verlangen naar een terugval. Ik begrijp het verlangen, maar ik kan je zeggen, het is het niet waard. Je wil niet alles opgeven wat je hebt geleerd over jezelf, je eetstoornis en je eetpatroon. Je wil niet alles opgeven voor die paar maanden streng zijn, voor die paar maanden schijn controle.

Een eetstoornis maakt je kapot, wees lief voor jezelf. Zorg goed voor jezelf en wees trots op alle stapjes die je vooruit zet. Vechten is zwaar, moeilijk en pijnlijk af en toe. Maar het is het niet waard om terug te vallen in oude patronen.

Leef!

No comments yet.

Geef een reactie