Leven in angst, het verhaal van Doortje deel 2

Het vervolg op ‘Leven in angst’  het verhaal van Doortje. Gedurende een aantal weken zal er steeds een vervolg komen op haar verhaal. Het is een heftig verhaal en zou mogelijk kunnen triggeren.

Heb je het eerste deel van Doortje haar verhaal gemist? Hier kan je het eerste deel van haar verhaal lezen.

Mijn zus en ik zijn heel erg beschermend opgevoed. We mochten nooit achter in de tuin komen, nooit voor op straat spelen, nooit in de speeltuin die nota bene voor het huis van opa en oma was. We mochten nooit naar kinderfeestjes toe, en met schoolreisjes ging één van onze ouders mee. Onder het mom van “vrijwillig” want er gingen toch altijd ouders vrijwillig mee om te helpen? Maar mijn zus en ik waren niet dom..

Als we van school naar de gymzaal liepen, reed mijn vader (Geert) op een afstandje met de auto erachteraan.
Alsof we niks doorhadden.. Alsof er niet altijd klasgenoten waren die ons er even aan moesten herinneren “hé je vader rijdt er weer” of “oh!!! Je vader rijdt daar weer!!!” Wat altijd als een steek onder water voelde..

img_1853

We probeerden een zo normaal mogelijk leven te lijden. Maar altijd schuilde er angst en oplettendheid. Er zijn nog zoveel voorvallen geweest, te veel om op te noemen.

Deze bescherming heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Een onzeker meisje met een eetstoornis. Iemand die op zoek is naar haar identiteit, omdat ze niet gelinkt wil worden aan haar biologische vader. Ik haat mezelf. Hoe ik eruit zie, hoe ik ben, wat ik ben.
Een eetstoornis biedt mij controle, geeft mij niet alleen het gevoel van veiligheid, maar het geeft mij ook een identiteit. Ik ben “het meisje met de eetstoornis”. Mensen zien me en lopen me voorbij. Vragen hoeven ze niet, het is toch al zichtbaar.

img_1856
Ik vertel dit omdat dit de oorzaak is mijn eetstoornis. Het constant op zoek zijn naar wie je bent, wie je wilt zijn. Constant jezelf beter voordoen dan dat je je voelt omdat je geliefd en niet afgewezen wilt worden.
Mijn eetstoornis begon in klas 1. Ik zat midden in de puberteit en kon alles eten wat los en vast zat. Eten was gezelligheid, afleiding, bood troost als ik verdrietig was. Ik deed vmbo theoretische leerweg en al gauw bleek dat ik havo kon gaan doen. Mijn cijfers waren hoog.. Negens en tienen haalde ik makkelijk. Met een 7 nam ik geen genoegen. Ik verloor mezelf een beetje doordat ik zo obsessief met school bezig was. Ik vond het oprecht een heerlijk gevoel als ik er weer in geslaagd was de beste van de klas te zijn.

Ik kwam, net als zoveel meiden die ik de puberteit zitten, aan in gewicht. Ik kreeg rondingen en dat maakte me onzeker. Ik ging mezelf vergelijken met meiden die nog niet zover waren en meiden die jonger dan mij waren. Ook keek ik vaak in boekjes waar modellen in stonden en elke bekende actrice bestudeerde ik nauwkeurig. Het maakte me alleen nog maar onzekerder.

img_1857
Toen ik mezelf een keer terug zag op de foto schrok ik me kapot. Wat is dat? Dat meisje met die dikke kop? Dit kon absoluut niet zo doorgaan! Weg met die repen chocola! Weg met alle snoepjes, suikers, koekjes, calorische dranken! Weg met vla! Weg met hagelslag! Vanaf nu af aan alleen maar gezond. Geen zoet beleg meer op brood, yoghurt in plaats van vla, geen suiker meer in de thee, geen koekjes meer, alleen maar fruit. En een broodje minder in de pauze. Ik maakte een motivatieboekje waarin foto’s stonden van meiden, dit waren voor mij voorbeelden. Ook was het een boekje Waarin de producten stonden die ik absoluut niet meer mocht eten, en ook hield ik een trainingsschema bij.

Ben je benieuwd naar de rest van Doortje haar verhaal? Hou dan vooral de website in de gaten! 

No comments yet.

Geef een reactie